Van tevoren had ik het nooit durven dromen. Toen Nederland tegen Brazilië moest gaan spelen al helemaal niet, maar het was dan toch waar. Het Nederlands Elftal haalt voor het eerst in 32 jaar weer de finale van het WK Voetbal. De laatste keer dat dat gebeurde was ik er nog geeneens!

Vanaf het begin heb ik de wedstrijden van Oranje met spanning aangezien. Nederland speelde geen vloeiend voetbal. Er werd vaak met wat mazzeltjes en weinig verschil gewonnen, maar er werd gewonnen. Nederland rolde door en door. Toen kwam Brazilië als tegenstander. “Dat wordt de aftocht”, dacht ik van tevoren nog. En na de eerste helft helemaal. Nederland werd weggespeeld en het had zo maar 3-0 voor Brazilië kunnen staan. Maar het was nog maar 1-0. Het kon nog. En het gebeurde. Nederland versloeg Brazilië met 2-1. Kippenvel!

Dan Uruguay. Toch niet weer zo’n land dat Nederland gaat onderschatten? Gelukkig gebeurde dat niet. Alhoewel de laatste minuten wel even heel erg spannend waren. Maar Oranje won, met 3-2. Naar de finale! Het gaat gewoon gebeuren!

Ik had voor de wedstrijd Jochem al ge-sms’t. Als.. als.. als… als we winnen van Uruguay, gaan we dan op de Brink op groot scherm kijken?? En ja! De date stond. Het ging gebeuren.

Jochem kwam vroeg. De wedstrijd begon om 20:30 uur, maar wij waren al om 19:15u op de Brink. En dat was maar goed ook, want het was afgeladen vol. Op een bepaald moment werd de Brink zelfs afgesloten voor nog meer bezoekers. De tijd tikte weg… en dan was het dan zover. Op het gigantische scherm verschenen de eerste live beelden uit Johannesburg. De spelers in de spelerstunnel, de wereldbeker die klaargezet wordt. De spanning nam toe. Massaal het volkslied meezingen op het ‘Van Marwijkplein’, zoals de Brink even was omgedoopt. Wat een prachtige belevenis. Echt bijzonder om zoiets mee te mogen maken! 

Het 'Van Marwijkplein' afgeladen vol (foto: nufoto.nl)

De aftrap… en meteen spanning. Spanje begint goed, kunnen te goed rondtikken en zijn al meteen gevaarlijk. Nederland krijgt ook al snel gele kaarten voor overtredingen. Geen goed gevoel. Maar even later komt Nederland meer in het spel en gaat het spannend worden. Het gaat heen en weer en Nederland lijkt niet kansloos. Rust: 0-0.

Na de rust eigenlijk hetzelfde beeld als ervoor. Dan weer Spanje die heel sterk is, dan weer kansen voor Nederland. Robben alleen voor de keeper! Maar nee, het mocht niet zo zijn. Het word verlengen. In de verlenging redt Stekelenburg een vrijwel zeker doelpunt voor de Spanjaarden. De hele Brink juicht! We juichen zo hard dat je bijna zou denken dat Nederland gescoord had. Maar helaas het zou bij dat enige echte juichmoment blijven. Want in de laatste minuten van de verlenging is de teleurstelling compleet. Nederland een rode kaart en Spanje scoort. Volgens velen was het buitenspel, maar wat doet het ertoe. Nederland verliest. Voor de derde keer in de geschiedenis een WK-finale. We druipen af, de Brink loopt leeg. Iedereen is rustig. Eigenlijk accepteren we het allemaal wel. We weten dat Spanje beter was, we weten dat we een kans maakten, maar helaas mocht het niet zo zijn. 

Ik vond het wel een enorm bijzondere ervaring… en wat was het een gigantisch gekkenhuis geworden als Nederland wel gewonnen had. Maar ‘as is verbrandde turf’, zei m’n vader altijd. En zo is het. Misschien in 2042 weer een kans…