Jawel, daar zijn ze dan! Vandaag lieten de eendenkuikentjes zich zien. Een week later dan we verwacht hadden. Vanmorgen keek ik vanuit het slaapkamerraam naar het nest, zoals ik dat bijna elke ochtend doe. Alleen deze morgen zag het nest er anders uit dan alle andere dagen. Er lagen twee eitjes naast. Van bovenaf kon ik niet zien of de eitjes gebroken waren, maar dat moest haast wel.
Eenmaal beneden nam ik een kijkje en jawel hoor! De eitjes waren opengebroken. Ik kon geen eendenkuikentjes zien, maar moeder eend zat wel opvallend breeduit.
Moeder eend naast de opengebroken eieren
Even later, net voor ik naar mijn werk moet zie ik dan toch een paar koppies onder moeder uit komen. Het is dus echt zover, de eendenkuikentjes zijn uit de eieren gekropen. Helaas kan ik ze verder niet bewonderen omdat ik echt naar mijn werk moet. Maar Joke is vrij vanwege bevrijdingsdag en ze belooft foto's te maken zodra de kuikentjes zichtbaar zijn.
's Middags heb ik Joke aan de lijn. Moeder eend is even komen eten en de kuikentjes waren zichtbaar in het nest. Ze hielden moeder goed in de gaten. Joke telde er een stuk of negen. Lieve kleine donzige beestjes.
Als moeder eend even uit het nest is zijn de kuikentjes goed zichtbaar
...en ze gaat het nest weer verwarmen.
Aan het einde van de middag bel ik nog even hoe het ervoor staat. Op dat moment komt de hele familie zich melden en gaat Joke brood voor ze pakken. Als ze naar de keuken loopt om brood te pakken is moeder eend met haar gevolg al de kamer in gekomen. De hele familie gaat zoals we al als één van de mogelijkheden hielden door de kamer heen naar de voorkant. De kleintjes volgen moeder als een magneet.
Familie eend in de woonkamer
De kleintjes vinden het allemaal nog spannend en blijven in een hoekje zitten, maar als moeder eend ze ophaalt gaan ze hoppa naar de keuken toe. Joke maakt er met de fotocamera een filmpje van, maar helaas is de geheugenkaart vol, dus wordt het een kort filmpje. Wel is goed te zien hoe de kleintjes mooi achter elkaar en achter moeder aan naar de keuken rennen, echt vliegensvlug. Een prachtig gezicht.
Dan rennen ze de straat uit, op naar het water. Uiteindelijk blijken het 10 kuikentjes te zijn. Wel vreemd nu zo ineens geen eend en kuikentjes meer in de tuin. Zo ging het toch ineens veel sneller dan ik dacht. Ik dacht dat ik de kleintjes nog wel een paar dagen in de tuin zou zien, maar niet dus. Op bevrijdingsdag zochten ze samen met mama de vrijheid op!
Dix