U bent hier: Weblog
Welkom Registreren  |  donderdag 19 april 2018   |  Inloggen
 

Dixidito weblog

Welkom op de Dixidito Online weblog! Hier schrijf ik met enige (on)regelmaat stukjes van belevenissen of ervaringen. Voel je vrij om te reageren op berichten of om eens door het archief te bladeren.
jun 26
« Terug |  Door: dixidito op dinsdag 26 juni 2007 23:30
Het is de tweede officiele dag van mijn vakantie. Ik heb vijf weken vrij om helemaal klaar te zijn voor de geboorte van ons eerste kind. Joke maakt me wakker om een uur of 6 's morgens. Ze voelt pijn en heeft het gevoel dat de bevalling begonnen is. De pijn is ongeveer om de vijf minuten en houdt ongeveer 20 seconden aan.

Omdat het de eerste is weet Joke niet of het weeën zijn, maar gezien het feit dat het opkomt en weer weg gaat, mogen we er haast wel van uit gaan. Het is wel vreemd dat ze nu al zo snel achter elkaar komen. Maar de wee zelf moet meer dan een minuut duren en ze moeten om de 2 a 3 minuten komen voor het zin heeft om de verloskundige te bellen.

Slapen lukt niet meer, we proberen de tijd te doden met het kijken van een DVD en we zappen wat. Af en toe is het langer rustig, maar grotendeels krijgt Joke weeën om de paar minuten. We besluiten een douche te nemen en naar beneden te gaan. Het is inmiddels 8 uur geweest en Joke belt met de verloskundige. Die geeft aan dat het nog wel even kan duren en dat we moeten bellen als het erger wordt. Tegen de middag belt de verloskundige zelf nog een keer. Eigenlijk is de toestand onveranderd. Er is nog geen wee geweest die langer dan 45 seconden heeft aangehouden.

Joke's weeën worden heftiger. Ze weet niet hoe ze het heeft en of ze nou moet staan, zitten, liggen of lopen. Ik kan weinig doen. Naar om je zo machteloos te voelen. Tegen twee uur gaan we weer even naar boven. Joke wil proberen een beetje rust te nemen. De verloskundige verwacht immers dat het best laat kan worden. Na een uur heeft Joke echter zo'n pijn dat we besluiten toch de verloskundige te bellen of ze niet langs wil komen. Ongeveer een kwartiertje later is ze er. Ze kijkt op van hoe heftig de weeën zijn. Ze gaat even kijken of er al ontsluiting is...

Nou en of die er is!! Ze heeft 8 tot 9 cm en de verloskundige vraagt of Joke in het ziekenhuis wil bevallen. Als Joke dat bevestigd geeft ze aan dat we dan nú weg moeten. Terwijl Joke uit bed probeert te komen breken de vliezen. Voorzichtig komt ze in beweging. Ik rij de auto voor en de verloskundige helpt Joke de trap af. Dan rijden we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. In een rolstoel het halve gebouw door.

In de kraamkamer bereid de verloskundige Joke voor op wat er komen gaat. "Dat het zo snel gegaan is wil niet zeggen dat het persen ook snel gaat", zegt ze nog. Nog geen half uur later mag ze al persen. Het is dan ongeveer vijf uur. Het persen doet Joke echt ontzettend pijn. Ze is echt keihard aan het werk! Als de verloskundige nog eens checkt hoe ver het is blijkt dat de vliezen nog niet helemaal gebroken zijn. Ze worden doorgeprikt. Niet snel daarna daalt het hoofdje al. En nog sneller daarna zie ik zelfs de eerste kruintjes al. Het kleintje heeft al haar .

Joke werkt maar door. De ene perswee na de andere en aan alles is te zien hoe ontzettend pijn die doen. Maar de verloskundige prijst haar werk. Ze doet het echt ontzettend goed zegt ze. Dan komt met veel pijn het hoofdje er bijna uit. Het lijkt nog één keer persen te zijn voor het koppie er door is. Dat gaat, maar het kleintje blijft hangen. Ik zie hoe de verloskundige aan het arme kleintje trekt. Het lijkt vast te zitten. Later zou blijken dat de schouders nog niet gedraaid waren en deze vast bleven zitten achter het schaambeen. Ze trekt en trekt en Joke moet nog één keer hard persen. En JA! Daar is ze dan! Een MEISJE! Dat wisten we al voor 99% zeker, maar nu is het echt zeker. Haar hoofdje is roodblauw aangelopen en de rest van haar lijfje slaat wit uit. Best eng. Vooral dat laatste moment was even angstig. Maar dan komt het verlossende huiltje. Wat een fantastische belevenis! Sarah is geboren! Ze komt bij mama op haar borst te liggen. Wat een droppie. Zo lief en klein.


Trots kijken wij samen naar onze pas geboren dochter

Ik mag de navelstreng doorknippen en daarmee is ons kleintje nu echt een zelfstandig wezentje geworden. Doordat ze precies rond de uitgerekende datum is geboren heeft ze een heel zuiver huidje. Ze is echt prachtig! Ons kleine wonder.


Daar is ze dan! Sarah Cathelijne Babette

Sarah Cathelijne Babette heet ze voluit. Vernoemd naar haar beide oma's. Ze word gewogen en gaat in bad. Even later is ze mooi aangekleed. Ik kan niet stoppen met kijken. We krijgen allebei beschuit met muisjes. Ik ben trots. Trots op dat ik papa ben en trots op de prestatie die Joke neergezet heeft.


Ik kon wel uren blijven kijken

Ondertussen is familie en vrienden al naar het ziekenhuis gekomen en wachten al enige uren in de wachtkamer. Het lijkt spitsuur op de kraamafdeling, dus moeten er veel dingen tegelijk gebeuren. Voor Joke gedoucht is en naar de kamer kan met de kleine zijn we weer een paar uur verder. Maar dan kan ook de rest van de familie kennismaken met dit nieuwe leven. Mooi om te zien hoe opgewonden iedereen is.

Omdat het zo druk was kon er geen kraamzorg meer geregeld worden voor vanavond. Dit betekent dat Joke met de kleine in het ziekenhuis blijft en dat ik alleen naar huis ga. Ik kan geen afscheid nemen, maar moet uiteindelijk toch gaan. Ik hoop maar dat alles goed gaat vannacht en morgen ga ik weer kijken naar de twee mooiste vrouwen op aarde!

Dix.

Tags:

Naam:
Titel:
Reactie:
Reactie toevoegen    Annuleren  
 

Weblog zoeken

GoogleAds