Welkom Registreren  |  maandag 18 december 2017   |  Inloggen
 

 


Verslag van onze vakantie in Frankrijk van 18 t/m 27 juli 2013 in Saint-Plaisir en het complex Le Galoubet in Solliès-Toucas.

Vrijdag 26 juli

Omdat het morgen erg druk schijnt te worden op de Franse wegen en we geen zin hebben in een vreselijke file-dag, hebben we besloten om vanavond al te gaan rijden en te proberen de nacht door te rijden. Sarah kijkt er al naar uit sinds het moment dat we het voorgesteld hebben, omdat ze dan "heel laat op mocht blijven". Maar voor het zover is hebben we eerst nog een dag vakantie voor de boeg. Omdat het strand er gisteren wel in hakte gaan we vandaag in ieder geval niet meer naar het strand. We gaan naar Gonfaron, waar een schildpaddendorp is en daarna lekker in het zwembad. We vertrekken weer op ons dooie akkertje en stellen de navigatie in op Gonfaron centrum. Daar kan het niet missen. De vele borden verwijzen naar het schildpaddendorp. Dit dorp is opgezet om zieke en verwaarloosde schildpadden op te vangen. Een soort Pieterburen voor schildpadden dus. Ze hebben er heel veel verschillende soorten. Van hele kleintjes tot beesten van wel 40 kilo. Er wordt heel duidelijk benadrukt dat het géén dierentuin is, maar puur een opvang. Alle schildpadden die er zijn, zijn gebracht door mensen van buitenaf. Sommige schildpadden zijn er slecht aan toe. Aangereden door een auto, gepakt door een hond, of gewoon ziek. Maar er zijn ook beesten die er goed gezond uitzien. Een verzorger die bij een paar flink grote schildpadden bezig is vertelt enthousiast over de beesten. Dat ze wel 100 jaar kunnen worden en wel tot 100 kilo zwaar. De zwaarste die zij hebben weegt 40 kilo en moeten ze met twee personen tillen. De meiden vinden het een leuk uitje en mogen in het winkeltje nog een souvenirtje uitzoeken.


Waar zitten welke organen bij een schildpad?


De meiden kijken naar de schildpadden in het schildpaddendorp


Sommige schildpadden doen me denken aan E.T.

Dan gaan we weer terug en spelen de meiden nog even lekker in het zwembad. En dan zit het er echt op. We pakken de spullen bij elkaar en ik ga naar de receptie om voor de elektriciteit te betalen. Als ik teurgkom ligt Sarah als een zwak vogeltje op de bank. Ze heeft oorpijn. Het lijkt op een oorontsteking, want het wordt steeds erger. De paracetamol zetpillen lijken gesmolten te zijn en de sinaspril die we gehaald hebben vindt ze heel vies. We moeten nog even ansichtkaarten op de post doen, maar Sarah blijft in de auto. En dat terwijl ze de hele vakantie al samen hebben afgestemd dat Lotte de kaartjes in de brievenbus mocht doen en Sarah ze dan mocht tellen. Maar nu maalt ze er niet om. Ze huilt een heeft pijn.

Ons 'afscheidsetentje' op de laatste dag valt daarmee ook een beetje in het water. Want Sarah's pijn wordt zo erg dat ze alleen maar kan huilen en hangen. We hebben niet lang gezocht naar een restaurant, maar zijn naar La Casa gegaan, waar veel verschillende dingen op de kaart staan en we zeker weten dat we wat lekkers kunnen vinden. Maar het valt tegen. De pasta die Joke heeft is droog en redelijk smakeloos. En de pizza die ik heb heeft grote stukken gehakt erop die van binnen niet gaar zijn. De meiden hebben een bord patat maar eten amper. Lotte vindt dat het te heet is en Sarah heeft teveel pijn om te eten. En ik heb te weinig geduld voor dit alles. Ik reken af en we gaan ons opmaken voor de reis.

Er staat 1350km reis op ons te wachten. Sarah krijgt nog meer pijn en als we onderweg zijn. Bij de eerste wissel willen we haar nogmaals paracetamol geven, maar daar wil ze niks van weten. Ze vindt het echt veel te vies. Ik verlies mijn geduld en kan dit gedrag echt even niet hebben. Daar heb ik later weer enorme spijt van, want die arme meid heeft gewoon enorme pijn. Dan maar zo'n misvormde zetpil proberen. Dat lukt gelukkig en we gaan weer verder. Sarah probeert te slapen, wat steeds ongeveer een half uurtje werkt en dan wordt ze weer wakker. Bij de volgende wissel, waar ik het stuur weer van Joke overneem slaapt ze dan toch. We rijden vlotjes door. Erg lang blijft de aankomsttijd op ongeveer 9:15u staan. Zouden we dit dan echt gaan volbrengen? Het lijkt wel een soort 24 uur van Le Mans, hoe wij elkaars stuur steeds overnemen. We staan echt amper stil en schieten goed op. Het is best druk op de weg, maar geen files. Sommige wegen en tunnels zijn smal. Ik weet zeker dat we daar overdag file zouden hebben. Nu lekker niet. Fijn. Het zijn alleen de plaspauzes die wat meer tijd kosten, maar tot ver in Duitsland blijven we op hetzelfde schema. Dan is het ongeveer 7 uur en worden de meiden wakkerder. Sarah's oor doet inmiddels minder pijn, maar er is nu vocht uit aan het lopen. Dat is waarschijnlijk het vocht dat haar zo'n pijn gedaan heeft.


Lotte en ik strekken even de benen als we in Duitsland zijn

Ik installeer de DVD'tjes en geef het stuur weer over aan Joke. Maar de laatste 2,5 uur zijn zwaar. De vermoeidheid gaat toeslaan, ook bij de meiden. Lotte krijgt last van haar beentjes. Sarah houdt zich redelijk, ze dommelt af en toe wat in slaap. Zo schattig om te zien dat ze dan eerst de DVD even op pauze zet, om vervolgens haar oogjes te sluiten.

Rond half negen neem ik het stuur weer van Joke over. Ze is nu ook echt op en ik kon toch niet slapen. Ik probeerde het wel, maar merkte dat ik er misselijk van werd. Nadat ik voelde dat ik genoeg rust had gehad nam ik het laatste stuk over. Voor de Nederlandse grens nog even gebruik maken van de onbeperkte snelheid en dan, rond tien over negen 's morgens, eindelijk Nederland! Al duurt het dan nog steeds een klein uurtje voor we thuis zijn. De meiden ploffen lekker op de bank en ze mogen van ons TV kijken. Er wacht ons nog een pittige dag. Bezig blijven is het devies. Joke zet meteen een was aan en ik haal de eerste boodschappen.

We hebben een heerlijke vakantie gehad, alleen willen we volgend jaar graag weer twee weken. We kwamen net een beetje in de echte relax-modus en toen moesten we al weer gaan.

Reageer

 

Het weer die dag

Stralend weer met ongeveer 30 graden.

GoogleAds