Welkom Registreren  |  zaterdag 21 oktober 2017   |  Inloggen
 

 


Verslag van onze vakantie in Frankrijk van 18 t/m 27 juli 2013 in Saint-Plaisir en het complex Le Galoubet in Solliès-Toucas.

Donderdag 25 juli

Vandaag gaan we naar het strand. Dat hebben we de meiden beloofd. Maar we gaan het combineren met een tochtje met een soort onderwaterboot. Zo'n zelfde soort boot als waar we op Corfu mee gevaren hebben. Een boot met een glazen bodem, waardoor je de rotsen en de visjes onder je kan zien. We komen vandaag moeilijk in beweging. Het is dan ook al laat als we vertrekken, maar gelukkig is het niet ver. De meiden hebben een 'kleintje' gegeten. Ook al zo'n vakantie-traditie dat we mini-ontbijtgranen-pakjes halen. En bij de Carrefour hadden we hele leuke met Disney-figuurtjes erop gevonden. Omdat wij nog niet hebben gegeten, en we het wel verstandig vinden om wat bij ons te hebben op het strand gaan we eerst nog even naar het bakkertje. De meiden zoeken een heerlijk aardbeientaartje uit. Hoe ze dat denken te gaan eten op het strand weet ik niet, maar ach, het is vakantie. Verder nemen we nog wat kleine koffiebroodjes en chocoladebroodjes mee. Dan lopen we even naar het watervalletje dat in Solliès-Toucas te vinden is. Een paadje onder de bomen leidt er naartoe. De waterval is ongeveer 1,5m hoog en behoorlijk breed. Een mooi fris gezicht. Verder is het riviertje niet erg fris. Er ligt een stoel in en de hekjes erlangs zijn vervallen.


Joke en de meiden kijken naar de waterval in Solliès-Toucas

En dan gaan we op weg naar La Tour Fondue. Vreemde naam, ik zie de hele tijd een tour langs fonduepannen voor me. Moeiteloos brengt de navigatie ons erheen. Er is een parkeerplaats tussen de bomen die overvol en krap is. Op zich zijn de plekjes niet krap, maar de weggetjes ertussen wel, waardoor ik de draai om zo'n plekje in te komen amper kan maken. Ik weet dat ik me aanstel en dat het natuurlijk gewoon kan, maar ik ben niet zo'n held met krappe parkeerplekken. Uiteindelijk vind ik er gelukkig eentje op een hoek waar ik achteruit in kan. Dat scheelt ook weer met wegrijden straks.

Het is een warme dag vandaag. Dik 33 graden en een felle zon. We lopen richting de haven, waar ook een oud fort staat. Binnen staan mensen in de rij voor kaartjes naar Porquerolle, een eiland vlakbij. Ik vermoed dat ik hier ook de kaartjes voor de zogenaamde Aquavision boot kan halen. Als ik aan de beurt ben vraag ik de vrouw achter de balie, een vrouw van een jaar of 50 met zo'n typische Franse bril, of ze Engels spreekt. "Non", komt er weer heerlijk chagrijnig Frans uit. Dus ik probeer op mijn beste Frans aan te geven dat ik 2 kaartjes voor volwassenen en 2 voor kinderen wil. Wat ze precies zegt weet ik niet, maar haar chagrijnige non-verbale communicatie wijst op een kindje dat ook in de rij staat. Volgens mij zegt ze iets van "is dat uw kind?". Oh echt ik heb nu al zo'n gruwelijke hekel aan dit mens. Nee dat is mijn kind niet. Mijn kinderen zijn quatre et cinq! Enneh... je veuz kaartjes voor de Aquavision boot. Nou echt die kop van die vrouw dan. "A droite!" komt er nog net uit en ze richt zich alweer op de persoon achter me. Hier moet ik dus niet zijn voor de kaartjes. Sorry hoor.

We lopen 'a droite' en inderdaad, daar is een partytentje waar blijkbaar kaartjes verkocht worden. Maar nu niet, want de boot vaart pas om 14:00u. De laatste tocht daarvoor was om twaalf uur, dus waarschijnlijk zijn ze nu, het is half twee, even lunchen. Dat geeft ons even de tijd om bij het fort te kijken. Om er te komen moet je een rotsachtig stuk op klimmen. Dat lukt wel en vanaf daar hebben we uitzicht op het haventje, het fort zelf en het eiland Porquerolles.


Sarah op de foto met links achter haar Porquerolle

Dan kunnen we naar de Aquavision boot. Een man staat bij het partytentje en er staan nog drie andere gezinnen. Deze man, met een flinke baywatch-smile, noteert het aantal volwassenen en kinderen en stuurt dan, per gezin, de mensen naar de boot toe. Bij de boot moeten we betalen aan een vrouw die al op de boot is. De boot vertrekt. De baywatch-man heeft even daarvoor een heel verhaal in het Frans aan me afgestoken. Veel begreep ik er niet van, iets met privé en tres belle. We gaan het wel beleven. Op naar Porquerolles. Halverwege de vaart gaat er aan de achterkant een luik open en mogen we naar beneden. Daar bevinden zich inderdaad de raampjes waardoor je de vissen kunt zien. Maar heel veel is er niet te zien. We zien vooral waterplanten, allemaal dezelfde, rotsen en af en toe visjes. Soms ook wel een hele school visjes. Maar ik ben verwend door de tocht op Corfu, daar was meer te zien. Na een klein half uurtje ga ik weer naar boven en bekijk de tocht verder van boven.


Lotte op zoek naar visjes

Eenmaal aan land gaan we op zoek naar strand. La Tour Fondue ligt helemaal in het puntje onder Hyères. Er loopt een weg aan twee kanten van een meer dat ook in deze punt ligt. We hadden thuis wat strandtips uitgeprinte en zo vinden we snel het grote strand ten westen van het meer. We kunnen vrij dichtbij parkeren en settelen ons op het strand. We hebben in Nederland een tentje gekocht om uit de wind en in de schaduw te kunnen zitten. Deze proberen we op te zetten, al gaat dat nog niet zo makkelijk met een tentje dat wind vangt. Met behulp van wat tassen die het gewicht houden lukt het ons toch en is het tentje een welkome aanvulling voor ons strandbezoek. Dan begint de uitdaging om het aarbeiengebakje op te eten. Een lekkere kliederboel, maar Lotte, die de hele weg naar La Tour Fondue niets wilde eten, heeft honger en smikkelt het taartje bijna helemaal op. Verder spelen de meiden heerlijk op het strand en in de zee. De zee is hier heel ver nog ondiep, waardoor de meiden er meters ver in kunnen lopen. En het water is daardoor ook lekker warm.


"Pappa, let op! Nu ga ik de golven inhalen"

Lotte wordt steeds losser in het water. Ze wil zowaar op de arm mee tot waar ik nog net kan staan. En als ze een golf zeewater in haar mond krijgt is dat met een grapje op te vangen. Daarna spelen ze heerlijk samen. Ze rennen de zee in en moeten de golven inhalen, vertelt Lotte. En daarna weer terugrennen naar het strand. Prachtig om te zien. Ook bouwen ze nog een zandkasteel met Joke. En die versieren ze met schelpjes en steentjes. En met een vreemd soort bolletjes, die op kiwi's lijken, die in de zee liggen en aanspoelen op het strand.


De meiden zijn trots op hun zandkasteel

Die avond koken we voor het eerst in het chalet. We hebben bij de supermarkt een pak penne en bolognaise-saus gehaald en de meiden willen roerei met ham. Terwijl Joke onder de douche het zout en het zand van de meiden spoelt, maak ik het eten klaar. Nadat ik ook gedoucht ben is de puf op. Zo'n dagje strand is toch best vermoeiend. 

lees verder...

 

Reageer

 

Het weer die dag

Stralend weer met ongeveer 30 graden.

GoogleAds