Welkom Registreren  |  zaterdag 21 oktober 2017   |  Inloggen
 

 


Verslag van onze vakantie in Frankrijk van 18 t/m 27 juli 2013 in Saint-Plaisir en het complex Le Galoubet in Solliès-Toucas.

Donderdag 18 juli 2013

Het is 3.00u 's nachts. De wekker gaat. Eigenlijk had Joke's wekker al om 2.00u moeten gaan, maar op de één of andere manier is die er vorige week mee opgehouden en was mijn wekker degene die ons wekte. Mijn wekker, die ik eigenwijs op 3.00u ipv 2.00u had gezet. Meteen opstaan dus maar. De afgelopen dagen hebben we alle spulletjes voor de vakantie al verzameld. En 's avonds heb ik de auto al ingepakt. Alleen nog even de toilettassen en de spullen uit de koelkast en dan kunnen we de meiden aankleden en wakkermaken. Meestal gaat dat ook in die volgorde. Pas als Sarah beide sokken aanheeft en ik aan haar joggingbroek begin word ze wakker. Ze is meteen helemaal blij. Ze kijkt altijd zo uit naar vakantie en vooral naar het moment dat we haar 's nachts aankleden. Dat vind ze geweldig!

Niks vergeten? Laatste check. Nee niks vergeten, daar gaan we dan. Bijna op de snelweg. Oh toch iets vergeten... ik had nog een extra paar schoenen willen pakken. Toch maar even terug. Al met al bijna een uur later dan de planning was rijden we dan rond vier uur 's nachts de snelweg op.

Joke rijd het eerste stuk. De meiden zijn te vol van de vakantie om echt te slapen. Ze kijken halfslaperig naar buiten. Ik hoor Lotte zeggen: "Uit,... uit,... uit...". Ze kijkt naar de lantaarnpalen waar we voorbij rijden. Die zijn inderdaad stuk voor stuk uit. Na een ruime twee uur rijden wisselen we om en neem ik het stuur over. Onze route voert via Duitsland en we zijn dan al een flink eind Duitsland in gereden. Net voordat we vanuit Luxemburg de grens met Duitsland oversteken tanken we nog en doen de eerste echte stop. De meiden zijn dan ongeveer 1,5 uur echt wakker en hebben ook al een appeltje en wat uit hun broodtrommeltje gegeten. Hier nemen we even echt de tijd. Een yoghurtje, een chocoladebroodje en wat drinken. Na een klein uurtje gaan we weer verder. Het is dan 9.00u 's morgens.

We rijden Frankrijk in en na enkele kilometers komt de eerste "verontrustende" melding van de navigatie. Een verwachte verstoring, waarbij we de keuze krijgen om een alternatieve route te nemen of niet. Altijd weer een lastige keuze en het lijkt haast net als zoeken naar de kortste rij bij de kassa. Het maakt niet uit wat je kiest, je keuze blijkt achteraf altijd de verkeerde. We nemen de alternatieve route over, maar die duurt net zoveel langer als de verwachte verstoring ook zou zijn. Ik pak de echte kaart er maar even bij en zie dat we voorlopig nog gewoon de goede route hebben. We rijden langs Nancy, waar je vanaf de snelweg de stad aan je linkerhand prachtig ziet liggen. En dan gaat de navigatieroute ineens anders dan de oorspronkelijke planning. Twijfel, twijfel... te laat. We zijn te dicht op de splitsing om nu nog toch voor de oorspronkelijke route te kiezen.

Als we zo'n 5 kilometer op de alternatieve route zitten krijgen we weer een melding. Nieuwe actuele informatie en ja hoor: de oude route was toch slimmer. We mogen omdraaien en terug. We besluiten vanaf dat moment geen alternatieve routes meer over te nemen. Na twee uur wisselen we weer even van stoel en neem ik het stuur weer over.

We hebben onze route naar de eerste tussenstop zo gekozen dat we via Château de Frétoy komen. Na bijna 7 jaar leek het ons mooi om daar, als je er praktisch langs kan rijden, toch even een kijkje te nemen. Omdat we er vanuit gaan dat we alleen van een afstandje kunnen kijken, besluiten we op het laatste stukje snelweg nog even bij een Aire te stoppen voor een plaspauze. Maar daar is, zoals ik al vreesde, voor de dames slechts een 'Frans toilet'. Dat lijkt ons niet handig met de meiden, maar er is gelukkig ook een invalidentoilet. Wel eentje zonder wc-bril, maar met wat wc-papier op de rand kom je een heel eind.

Nadat we de tolweg verlaten hebben komen we op bekend terrein. De eerste rotonde bij Beaune en dan de Route des Grand Cru. Langs de wijnvelden slingerend richting Frétoy. "Was het nou hier links, of na deze bocht?". Wel veel herkenning, maar helemaal precies weten we het niet. De navigatie staat ingesteld op Morlet, maar uit onze eerdere bezoeken weten we dat je dan in het dorpje bovenop de berg uitkomt, terwijl Frétoy onderaan de berg ligt. Wanneer de navigatie ons linksaf wil sturen in La Dree rijden we dus door. Maar dan gaat het toch niet goed. We stoppen even en kijken op de Michelin-kaart. Oh ja, zo was het. Wel in La Dree naar links. Dan hebben we het ook eigenlijk zo weer gevonden. We rijden binnen langs het bordje Morlet en aan de linkerhand ligt het Château. We zetten de auto onderaan de heuvel neer. Een man is daar de heg aan het snoeien. Hij spreekt Engels en we vertellen hem dat we eventjes komen kijken, omdat we hier 7 jaar geleden zijn getrouwd. Best leuk om met zo'n verhaal aan te komen :-). Hij vertelt dat het Château helaas verhuurd is, dus dat we daar niet in kunnen, maar dat we eventueel wel een ijsje kunnen eten bij het restaurant. Het oude koetshuis is helemaal opgeknapt en er zit een mooi restaurant in. We lopen het pad op naar boven en wijzen de meiden de deur van het Château. "Kijk daar kwam mama doorheen met opa op de film, weet je nog?". "Nee mama, maar ik ken wel die stoeltjes", zegt Lotte.


Weer terug bij Château de Frétoy, maar nu als gezinnetje!

We bestellen een ijsje bij een serveerster die ook alleen Engels spreekt en zijn het gesprek van de dag. Vanuit het koetshuis hoor ik d'r zeggen: "They've been married here seven yeas ago". :-) We drinken wat en eten het ijsje. Even later komt de nieuwe eigenaresse even bij ons kletsen. Zij hebben het chateau 4,5 jaar geleden over genomen. Het koetshuis hebben ze toen flink verbouwd en ook een aantal ruimten in het chateau. Het ziet er allemaal erg mooi en verzorgd uit. Lotte en Sarah spelen even heerlijk en kijken naar de koetjes die zeven jaar geleden ook al in het weitje naast het chateau stonden. Voordat we weer vertrekken maken we nog wat foto's op het veld van ons viertjes met het chateau op de achtergrond. Daarna maken we ook nog een foto bij het bordje "Frétoy Comme de Morlet", wat we in één van de spellen tijdens de bruiloft gebruikt hebben. Lotte vond het prachtig om op de foto te gaan waar opa 7 jaar geleden ook had gestaan .


Ik samen met Lotte op de foto bij het bewuste bordje

Dan reizen we verder naar Saint-Plaisir. Daar zullen we twee nachtjes gaan verblijven om vervolgens onze uiteindelijke bestemming in Zuid-Frankrijk te gaan opzoeken. Het laatste stuk is nog 2,5 uur. Toch wel langer dan ik gedacht had. Omdat we al ver van de snelweg af zijn is het laatste stuk ook alleen maar D-wegen. Wel mooie landschappen, maar ook wel vermoeiend. Lotte word van al dat slingeren en de hoogteverschillen ook een beetje wagenziek. De hele dag heeft ze al amper wat gegeten en net nu ze wel weer wat eetlust had is ze misselijk geworden en komt het er weer een beetje uit. Arme meid. Gelukkig verloopt het laatste stuk van de reis ook voorspoedig en rond zes uur komen we aan in Saint-Plaisir. Een klein dorpje met een romeins kerkje uit de 12e eeuw. Als er geen verkeer langskomt is het er rustig en vredig. Het huis waar we verblijven is van een Nederlandse vrouw. We hebben er een familiekamer die bestaat uit een zolderverdieping met een apart kamertje, speciaal voor de meiden. De mevrouw, Puck genaamd, heeft voor ons en de meiden gekookt. De meiden eten lekker patatjes met een worstje en voor ons is er een ronde gevulde courgette uit eigen tuin met couscous en een heerlijke salade. Daar waren we wel aan toe. Na het eten frissen we ons op onder de douche en vallen de meiden in hun bedjes als een blok in slaap. Niet lang daarna zoeken wij ook ons bedje op. Je hoort de straat wel goed, waar nog heel wat traktoren voorbij rijden. De boeren zijn volop grasrollen aan het verzamelen, omdat er regen verwacht wordt. Toen we Saint-Plaisir in reden was het ook al een beetje gaan regenen. Als er geen verkeer is is het stil, heel stil. Je hoort buiten alleen vogeltjes en binnen niets... nou ja, toch iets. Ik hoor heel zachtjes... kgggr... kgggr... kgggr. Even heb ik geen idee, maar dan hoor ik dat het uit de houten balken komt. De houtworm of boktor is zich heerlijk tegoed aan het doen aan de balken die het dak overeind moeten houden. Gelukkig slapen we hier maar twee nachtjes

 

lees verder...

Reageer

 

Het weer die dag

Half bewolkt, later op de dag regen en een beetje onweer

GoogleAds