U bent hier: Vakanties * Cuba 2006 * Deel 9
Welkom Registreren  |  woensdag 18 juli 2018   |  Inloggen
 


Wij verbleven van 19 t/m 26 september 2006 voor onze huwelijksreis in All Inclusive-resort Club Amigo Atlantico in Guardalavaca, Cuba.

Deel 9

In Holguin wordt het duidelijk drukker met verkeer. We rijden langs een groot honkbal-stadion. De taxichauffeur zet ons in het centrum af op een groot plein. Hij belooft daar de komende twee uur te blijven staan. Het is een vierkant plein met in het midden een standbeeld op een grote sokkel. Er staat iets in het Spaans op met het jaartal 1912. We kijken een beetje om ons heen om te zien of we iets bijzonders zien waar we heen willen. Om het plein heen is niet veel bijzonders. De straatjes die van het plein af leiden hebben rommelige huisjes en zien eruit alsof ze rechtstreeks de buitenwijk in gaan. Er lopen, rijden en fietsen kriskras mensen. En vergeet vooral de paard en wagens niet, die er ook nog tussendoor gaan. Om de pleinen heen zitten winkels waarvan aan de buitenkant niet duidelijk is wat het precies zijn. Binnen lijken het soms kledingwinkels, soms supermarktjes. Tussen de kleding zitten dan soms ook mensen aan tafeltjes iemands nagels te lakken. Het lijken wel nagelstudio's. We lopen een beetje rond en zien dat er meer pleinen zijn. Allemaal zijn ze vierkant en hebben ze een standbeeld in het midden. Wel zijn de standbeelden allemaal anders. Uiteindelijk zien we in het verlengde van een lange straat een grote berg met een trap die naar de top leidt. We besluiten daar heen te gaan en te kijken of we naar boven kunnen. Ik had al wat gelezen over een trap met 462 treden in Holguin van waaraf je een mooi uitzicht over de stad zou hebben.


Ik in Holguin, met achter me vergane glorie en verderop de berg met de trap met 462 treden naar de top

Na een hete wandeling komen we aan bij de voet van de berg. We zitten meteen al meer in een buitenwijk. Hier staan wat beter onderhouden villa's. Het zal het duurdere deel van Holguin zijn. Zo aan de voet lijkt de trap niet zo heel ver te gaan, maar dat komt doordat er een knik in zit en je maar de helft van het aantal treden ziet. We beginnen aan de tocht. We tellen samen de treden. Eerst hardop, maar als dat extra vermoeiend blijkt tellen we in ons zelf. Het is half twaalf en de zon brandt op onze huid. Het is ontzettend vermoeiend, maar we willen wel graag naar boven. Af en toe zijn er kleine vlakke stukken, waar twee bankjes staan zodat je even bij kunt komen. Als we bij de 412e trede zijn komen er een aantal Cubaanse jongens op ons af. Ze vragen waar we vandaan komen en of we voor het eerst op Cuba zijn. Er komen er steeds meer om ons heen. Ze vinden mijn pet mooi en mijn shirt en vragen of we ook tandpasta of shampoo bij ons hebben. Of pennen. Alles willen ze hebben. Ze zijn niet bedreigend, maar wel opdringerig. Omdat ik de videocamera vast heb en het fototoestel in de tas, maak ik geen foto's boven. Met een stuk of twaalf Cubaanse jongens die alles willen hebben, lijkt het me niet verstandig het fototoestel tevoorschijn te halen. Amper bijgekomen van de tocht naar boven begeven we ons weer naar beneden.

De jongens lopen eerst nog een stuk met ons mee en proberen nogmaals of ze echt mijn pet of shirt niet over mogen nemen. Dan druipen ze af. Ze mogen officieel niet met ons praten en zijn bang dat beneden de politie staat. In Cuba is het voor normale burgers verboden om met toeristen te praten.

Eenmaal beneden moeten onze benen wennen aan de vlakke ondergrond. Onze kuiten willen nog steeds speciale spieren gebruiken die we op de trap nodig hadden. We hebben in Holguin heel veel fietstaxi's gezien. Dat zijn fietsen met een zijspan en een parasol boven hun hoofd. We besluiten een mannetje met zo'n fiets te vragen of hij ons naar het stadsplein kan brengen. Hij begrijpt ons niet goed. We laten hem door middel van de digitale camera een foto van het plein zien. Hij vraagt het nog even aan een ander mannetje dat in de buurt staat en neemt ons dan na wat aarzeling mee. De arme man is zelf niet de grootste en heeft nu twee zware Hollanders op zijn fiets zitten. In de hitte fietst hij een heel eind. We vragen ons af of hij goed gaat als hij ergens een steegje neemt dat parallel loopt aan de grote straat. Misschien mag hij officieel ook geen toeristen meenemen, want uiteindelijk zet hij ons om de hoek van het plein af en wijst ons het laatste stukje. Hij vroeg drie peso, we geven hem vijf.


Overal in Holguin zien we de fietstaxi's met hun parasol die aan de fiets gebonden is

We hebben het verder wel een beetje gezien en zijn na 1,5 uur weer terug bij de taxi. We melden hem dat we klaar zijn om terug te gaan en stappen weer in. Met dezelfde vaart als de heenreis gaat hij weer terug naar het hotel. Daar gaan wij nog snel even naar het buffet, waar we nog even een ijsje halen. Daarna pakken we onze spullen en nemen een frisse duik in het zwembad om alle zweet van de klim in Holguin van ons af te spoelen.

Lees verder...

 

Kaart Cuba

Ligging

Holguin

Holguín is een gemeente en de hoofdstad van de gelijknamige provincie Holguín in Cuba. De stad werd in 1545 gesticht als San Isidoro de Holguín en is vernoemd naar de stichter García de Holguín, een Spaanse officier.

Er zijn meerdere kleine stadsparken. Het bekendste is het centrale stadsplein, het Calixto García. Holguín heeft een eigen vliegveld dat vooral wordt gebruikt door de toeristen die in de noordelijk gelegen stad Guardalavaca verblijven. Van hieruit wordt rechtstreeks naar Havana gevlogen.


Grotere kaart weergeven

GoogleAds