Welkom Registreren  |  woensdag 25 april 2018   |  Inloggen
 

 


Van 30 juli t/m 13 augustus 2012 verbleven wij in appartementencomplex Bostonia Village in Acharavi, Corfu, Griekenland.

Zaterdag 11 augustus

De meiden zijn gewoon weer vroeg wakker. Hun biologische klok staat vrijwel de hele vakantie op tien voor acht. Zo ook vandaag, ondanks dat het gisteren zo laat geworden is. We starten rustig op, wat betekent dat de meiden mogen beginnen met een filmpje kijken op de tablet. Terwijl de meiden rustig een filmpje kijken ga ik even naar het dorp op en neer om alvast brood te halen. Ook haal ik nog even een extra kaartje, omdat we bedacht hebben dat het wel zo leuk is om ook een kaartje aan onszelf te sturen, zodat de meiden kunnen zien hoe lang het duurt voor zo’n kaartje aankomt. Omdat we de vorige keer toen we kaartjes kochten geen postzegels konden krijgen (de meneer die ze verkocht gaf aan dat hij ze de volgende dag weer zou krijgen), besluit ik in dit winkeltje om zeven postzegels te vragen. De dame van de winkel wil meteen weten waarom en vindt het maar niks. ‘This time I’ll give you but.. eh.. but… my other customers… euh..’. Jaja, ze baalt dus gewoon dat ik wel postzegels wil maar niet bij iedere postzegel een kaartje koop – die overigens 25 cent per stuk kosten, die kaartjes. Het bedrag komt uit op €5,85 en natuurlijk heb ik alleen maar 20 euro. Dus ik zie de volgende zucht van de dame al aankomen. Ik ga meteen zelf al op zoek naar kleingeld. Maar voor ik dat kan doen begint ze al: ‘Give me coins. Because it’s the start of the day you know, you should give me coins.’ Ik heb 35 cent voor d’r. Ja en 2 euro, maar daar heeft ze natuurlijk niks aan. Als blijk van goede wil laat ik haar zien dat ik wel 2 euro ook nog heb. ‘Yes give me the 2 euro,’ zegt ze en ze pakt een rekenmachine. En dan rekent ze uit wat ik al wist. Dat ze die 2 euro net zo hard weer terug moest geven als ze die zou aannemen. Zuchtend en steunend haalt ze uit een portemonnee wat geld en geeft me dan mijn wisselgeld terug.


De meiden kijken samen een filmpje op de tablet

Als ik weer terug ben eten we rustig een boterhammetje en dan pas gaan we de meiden douchen. Dan gaan we naar Acharavi om souvenirtjes te kopen. We struinen wat winkeltjes af, maar vergeten vooral het belangrijkste niet: vriendschapsbandjes voor Sarah. We hadden al eerder in Acharavi in wat winkeltjes gekeken en toen zijn we op dat idee gekomen. En Sarah vond het een heel goed idee: een vriendschapsbandje voor haar en haar beste vriendin Janne. In één van de winkeltjes vinden we twee mooie vriendschapsbandjes en Joke haalt ze los zodat we ze straks kunnen afrekenen. Terwijl we verder struinen mag Sarah ze vasthouden. Uiteindelijk vinden we hier verder niet iets wat we direct willen meenemen, dus lopen we weer naar buiten. Daar bedenk ik me dat we de vriendschapsbandjes helemaal vergeten zijn, omdat we die daar wel wilden halen. Niet wetende dat Sarah die al die tijd al vasthad. We lopen snel terug naar de winkel om ze alsnog af te rekenen.

We gaan van het ene souvenirwinkeltje naar het andere en vinden her en der wel wat leuke kleinigheidjes. Als we een winkeltje uitlopen bedenkt Joke zich dat ze nog iets gezien heeft en dat toch nog wil halen. Terwijl ze terug loopt, loopt ze bijna het verkeerde winkeltje in. Een deur te vroeg. Met een mooie schijnbeweging bereikt ze toch de juiste winkel en eenmaal binnen vragen we ons af waar Sarah is… ah gevonden… en Lotte? Die is er niet. We draaien ons om om naar buiten te lopen en dan staat daar, voor het winkeltje waar Joke bijna verkeerd naar binnen liep onze kleine Lotte hard te huilen. Ze was ons al aan het roepen geweest en de dame van de winkel was net naar buiten gekomen om te kijken waar ze bij hoorde. Later vertelde ze dat ze buiten was blijven staan en Sarah geroepen had. Ons arme kleine ding.

Tijdens het schrijven van de kaartjes besefte ik dat we geen postcodes hadden, dus gaan we even wat drinken bij een eetcafe met Internet en zoeken op Internet de postcodes op. We postten de kaartjes en reizen dan weer terug naar het appartement. Daar gaan we bij het zwembad eten. De meiden mogen kiezen wat ze willen, wij wachten nog even, omdat het pas half vijf is. Maar Sarah en Lotte hebben honger dus die willen graag al bestellen. Lotte neemt kipnuggets en Sarah een hamburger. De borden zijn echter zo groot dat wij niks meer hoeven te bestellen en de – inmiddels afgekoelde – restjes van hun bord mogen eten. Het is sinds vandaag een stukje koeler en het lijkt wel of de wespen daar ook meer energie van hebben gekregen. Ze zijn ineens een stuk opdringeriger en vervelender. Ze hangen om het eten heen en weten het zelfs zo ver te krijgen dat we een tafeltje opschuiven en steeds een klein beetje eten halen, omdat er zoveel beesten rond de tafel zwerven dat je er niet meer prettig zit.

 lees verder...

 

Het weer die dag

Kaart Corfu

Ligging



GoogleAds