Welkom Registreren  |  dinsdag 25 september 2018   |  Inloggen
 

 


Van 30 juli t/m 13 augustus 2012 verbleven wij in appartementencomplex Bostonia Village in Acharavi, Corfu, Griekenland.

Maandag 13 augustus

De dag van vertrek. We ontbijten rustig en zoeken dan de laatste spulletjes bij elkaar. Het past gelukkig allemaal net. Al hebben we nog geen handdoeken in de koffers, aangezien we in ieder geval de meiden nog even willen laten zwemmen in het zwembad. De bus zal om 14:10u arriveren, dus hebben we nog een hele ochtend. We mogen de koffers achterlaten bij het appartement, daar zal de man die ze heen gebracht heeft ze ook weer terugbrengen. Dit mannetje woont samen met zijn vrouw vlak bij ons appartement. Het complex waar wij zitten staat als het ware in hun tuin. De hele week hebben we het mannetje bezig gezien met zijn tuin, waarin van alles groeit. Uiteraard de ‘ananasboom’ (zie dinsdag 31 juli), maar ook druiven, citroenen en peren. Zijn vrouw, die we voor het gemak mevrouw ‘Bravo’ zijn gaan noemen, maakt de appartementen schoon. Als we met de meiden zaten te eten, kwam ze regelmatig even een kijkje nemen. Ze spreekt een beetje half Duits tegen ons en vraagt dan van alles aan de meiden. Die begrijpen er natuurlijk niks van en zijn enorm verlegen. Wij kunnen haar ook amper verstaan. Als ze vindt dat de meiden mooie haren of kleertjes aan hebben zegt ze ‘bravo’. ‘Waarom zegt die mevrouw altijd ‘bravo’?’, vraagt Sarah op een bepaald moment. Vandaar dat we haar nu mevrouw Bravo noemen.

Met onze handbagage en de handdoeken in de hand lopen we voor de laatste maal richting zwembad. Ik zeg tegen Sarah dat we voor het laatst naar het zwembad lopen. ‘Gelukkig wel papa, want het is best een beetje ver lopen he?’, zegt ze. Bij het zwembad gaan de meiden even lekker in het zwembad spelen. Wij blijven toch maar aan de kant liggen, omdat we dan ook niet op hoeven te drogen. Joke leest haar boekje en ik zet de eerste dagen van het reisverslag op Internet.

Rond 12 uur bestellen we nog een lunch. Voor 6,50 kun je bij het complex een fruitsalade bestellen die Marie-Lou of Christina met plezier opdelen op twee bordjes voor de meiden. Het is wel elke keer weer een verrassing welk fruit er op zal zitten. Sowieso altijd wel watermeloen, sinaasappel en banaan, maar als vierde fruit verschilde het nog al eens. Deze keer is het perzik als vierde stuk fruit. Joke en ik bestellen een broodje ham en kaas en de fruitsalade is voor de meiden. Terwijl we aan het eten zijn verschijnen de wespen weer. Dit keer hebben ze het vooral op het broodje van Joke gemunt. Je zou verwachten dat ze vooral in het fruit geinteresseerd zijn, maar het is ons al eerder opgevallen dat met name vlees hun aandacht trekt. Bij de Lemon Garden was dat de gyros, bij de zonsondergang de rauwe ham en ook nu is het de ham van Jokes broodje die de wespen graag willen hebben. Als de wesp eenmaal op de ham zit begint ie heftig met z’n kaken een stuk vlees los te snijden en als hem dat gelukt is vliegt ie er mee weg. Heel apart, vleesetende wespen.


Filmpje: Vleesetende wespen maken buit van de restjes ham van Jokes broodje

Als de lunch achter de kiezen is begint het wachten. Wachten op een bus. De bus komt ‘Griekse tijd’, want om 14:10 is er geen bus. Om half drie ook nog niet. Rond 14:45u verschijnt er dan eindelijk een bus en kunnen we plaatsnemen. We nemen afscheid van Christina en Marie-Lou. Marie-Lou overhandigt ons een klein olijfboompje. Echt een lief gebaar. Voor elk gezin hebben ze zo’n boompje. Ze hebben ook vlak voor het afscheid bij iedereen nog even een foto gemaakt. Wat een fantastische gastvrouwen. Charly is er even niet, maar ook hij was een fantastische gastheer. De lovende woorden op Zoover zijn niets teveel gezegd. Deze mensen weten hoe je je gasten een geweldige tijd geeft. Ontzettend vriendelijk, niets is teveel en ze staan altijd voor je klaar.

De bus vertrekt en na een tussenstop in het centrum van Achariva en Roda zet koers naar het vliegveld. De reis duurt lang voor ons gevoel. Op de heenweg hadden we natuurlijk nog allemaal nieuwe dingen te zien, maar na een week zelf rondtoeren over het eiland kennen we de olijfbomen, haarspeldbochten en uitzichten al wel een beetje. Je raakt verwend in twee weken tijd. En dan moet de chauffeur ook nog tanken. En er gaat wat in in zo’n tank van een bus. Maar liefst 300 liter diesel wordt getankt en dan rijden we verder naar het vliegveld.

Op het vliegveld worden we ontvangen door dezelfde dame die ons bij aankomst opving. Ze vertelt dat het erg druk is op het vliegveld en dat we buiten moeten verzamelen en zij ons dan in kleine groepjes naar binnen zal laten. Buiten wachten we geduldig op onze beurt. Als we dan naar binnen mogen kunnen we plaatsnemen in de volgende rij, bij de incheckbalies. Bij het inchecken mogen de koffers op de weegschaal en daarna er weer af om plaats te mogen nemen in de volgende rij, die waar de bagage op de band gaat en nog een security check ondergaat. Bij het wegen zegt de dame dat we 7 kilo overweight hebben met de koffers. Dat klopt niet, want ze rekent slechts 3 personen. Als dat misverstand uit de wereld is mogen we naar de laatste rij. Die gaat gelukkig vrij vlot en als de koffers dan ingecheckt zijn gaan de meiden voor een laatste plasronde.


Sarah kijkt nog even naar de souvenirtjes, terwijl op de achtergrond het vliegtuig geladen wordt

Dan mogen we door de douane. Ik pak m’n tas met elektrische apparatuur weer helemaal uit en we gaan door de scanner. Dit keer kan Sarah gewoon doorlopen, maar moet Joke gefouilleerd. Ze was haar horloge vergeten af te doen en dus begint het ding te piepen. Als alle spullen weer netjes in de tas zitten kunnen we door naar de wachtruimte voor het vliegtuig. Daar zien we het vliegtuig al klaar staan voor vertrek. De bagage wordt geladen. Als de deuren open gaan nemen we opnieuw plaats in een rij. Hopelijk de laatste. Paspoort en boarding pass in de hand en we schuifelen langzaam naar voren. Dan komt er een dame aan die de boarding passen bekijkt… ‘only 8 to 23’, zegt ze. ‘You wait there’. En we mogen weer uit de rij en wachten. Later begrijpen we dat ze de rijen in het vliegtuig bedoelt en ze op deze manier het instappen wat gemakkelijker maken. Als wij dan eindelijk ook door mogen brengt een bus ons richting vliegtuig. We nemen weer plaats op dezelfde plek als heen. Ditmaal Lotte naast mij en Sarah naast Joke.

Onderweg vermaken de meiden zich met de tablet en mijn telefoon. Filmpjes kijken en spelletjes spelen. Onderweg is het heel helder dus we kunnen veel zien. Helaas is het multimediasysteem van het vliegtuig stuk, dus wordt er geen vluchtinformatie getoond en ook geen films of series. Ik luister wat muziek en kijk een beetje mee hoe Lotte steeds na zo’n 8 minuten weer een ander filmpje op de tablet opzoekt.

Na ruim 2,5 uur vliegen landen we op Schiphol, waar we een lange weg moeten afleggen voor we bij de bagageband zijn. Eenmaal daar is het wachten op de bagage. We zijn om 20:00 geland en volgens de informatie boven de bagageband wordt de bagage om 20:38u verwacht. Maar als het zo laat is is er nog geen bagage. Er draaien alleen twee koffers rond op de band die er al vanaf het begin op lagen. Tien minuten later wel, dan rollen de eerste koffers de bagageband op. Een echtpaar naast me zit te mokken dat het lang duurt en dat ze hopen dat ze, omdat ze als één van de laatsten ingecheckt hebben nu als eerste hun koffers zullen krijgen. Maar als ik er al drie heb hebben zij er nog geen enkele. Het is nog wachten op de blauwe sporttas met kleren van de meiden. Maar het duurt en duurt, maar hij komt niet. Dan hoor ik het echtpaar naast me: ‘Ja hoor, de laatste. Precies de laatste koffer is die van ons.’ Ik denk nog van ‘nee hoor, er moet er nog één van ons komen’, maar dat blijkt ijdele hoop, want na die laatste koffer van dat echtpaar volgt niets meer. De band blijft leeg. Op de twee koffers die er voordat de bagage van ons vliegtuig arriveerde al op lagen na dan. Ik wacht nog even een paar minuten, maar besef dan toch echt dat we ons bij de balie moeten gaan melden. De meiden zijn uiteraard moe. Het is al 21:15u en ze hebben onderweg geen moment geslapen.


Foto: de bagageband blijft leeg

Bij de balie staan een aantal mensen voor me die ook koffers missen. Een meneer gaat uit zijn plaat dat hij zijn golftas kwijt is en is aan het tieren tegen de meneer achter de balie. De baliemedewerker blijft stoïcijns voor zich uit kijken en geeft heel rustig antwoord op wat de boze man zegt. Dan hoort de man zijn vrouw ergens vanachter een bagageband roepen dat de tas daar is. De man vloekt nog wat naar de baliemedewerker, die rustig antwoord met: ‘U ook nog een fijne dag meneer.’ Dan zijn wij aan de beurt. We moeten de bagagelabeltjes checken en aangeven welk nummer ontbreekt. Hij gaat even bellen. Vervolgens mogen we nog 10 minuten wachten bij de bagageband. Maar ook na 10 minuten is er geen blauwe tas verschenen. De meneer komt weer naar ons toe en vraagt of we meekomen om formulieren in te vullen. Hij vraagt wat gegevens op over de tas. Tevens geeft hij aan dat er geen melding is gekomen vanuit Corfu dat er een tas achtergebleven is, maar volgens hem kan het ook zijn dat het druk is op Corfu en er misschien nog geen tijd is geweest om de melding te maken. Als we alles doorgegeven hebben kunnen we gaan. Met dus één tas minder. We krijgen twee papieren mee. Eentje met een ‘excuusbrief’ van Transavia en daarop informatie over hoe de gang van zaken nu is. En eentje waarop wat gegevens staan over onze melding van vermissing. De meneer geeft aan dat zodra de tas gevonden is we een smsje zullen ontvangen. Als hij vervolgens in Nederland bij de vervoerder ligt ontvangen we nog een smsje met een tijdstip van bezorging. Laten we hopen dat we snel een smsje krijgen. Gelukkig had Joke bij het inpakken de was van de meiden verdeeld in een tas met vuile en een tas met schone was. Daardoor ontbreekt er niet een complete zomergarderobe van één van de meiden. Wel zaten er ook de elektrische tandenborstel in en de babyfoon. Wat er precies allemaal verder in zat zal de komende dagen gaan blijken. De tas die we wel hadden was degene met de vuile was, dus we kunnen als we thuis zijn in ieder geval gaan wassen.

We eten nog even wat bij de Toko togo en gaan dan met de bus naar het parkeerterrein terug. Precies om twaalf uur komen we thuis aan, waar de meiden, die in de auto in slaap gevallen zijn, meteen lekker verder slapen in hun eigen bedje.

We hebben heerlijk genoten de afgelopen twee weken. Het was een fantastische vakantie met mijn drie allerliefste meisjes!

Op woensdag na de vakantie ontvangen we dan het verlossende smsje dat onze missende bagage gevonden is en even later een smsje dat deze op donderdagmorgen bij ons thuis bezorgd zal worden. Een pak van ons hart.

2003 vs 2012

In 2003 bezochten we Corfu. Dit was onze eerste vakantie samen. Negen jaar later was het wederom onze bestemming. Ditmaal de eerste vliegvakantie met onze dochters Sarah en Lotte. Wat is er in negen jaar allemaal veranderd?

Klik hier voor een klein vergelijk.
 

Het weer die dag

Kaart Corfu

Ligging



GoogleAds

Olijfbomen

Vanwege de relatief hoge regenval is Corfu zeer groen en heeft het een gunstig klimaat. Het is dan ook een populaire vakantiebestemming. 

Op veel plaatsen komen olijfbomen voor. Tijdens de Venetiaanse tijd werd aan bewoners een premie van een goudstuk beloofd voor elke tien olijfbomen die geplant werden. De Venetiaanse behoefte aan olie was groot. De bewoners hebben op elk vrij stukje land olijfbomen geplant. Ook nu nog vormt olijfolie een belangrijk product op Corfu. Vóór de opkomst van het massatoerisme werd de prijs van de grond op het eiland voornamelijk bepaald door het aantal olijfbomen. De olijven worden op Corfu geoogst door grote netten op de grond onder de bomen uit te rollen en twee tot driemaal per week de afgevallen rijpe olijven te verzamelen. Olijfbomen op Corfu hebben karakteristieke gaten in de stam die zouden veroorzaakt worden door een parasitair insect. Dit verandert niets aan de kwaliteit van de olijven. Op het eiland wordt ook de olijfolie voor het beroemde warenhuis Harrods in Londen gemaakt.

Door onderling kruisen bestaan er vandaag de dag meer dan 80 soorten olijfbomen. De boom groeit aanvankelijk relatief langzaam, heeft een dikke stam en lange wortels. Vanwege de groei van de wortels, moet er telkens een minimale afstand tussen de bomen worden aangehouden bij het beplanten. Pas na 5 jaar begint de boom vruchten te dragen. Olijfbomen kunnen vele honderden jaren oud worden. Oude olijfbomen zijn bijzonder waardevol.

Volgens het Voedingscentrum behoren olijven tot het fruit. 100 gram olijven leveren een energiewaarde van 111 kcal. Verder bestaat 100 gram olijven uit 11,0 g vet, 4,0 g voedingsvezel, 1 g eiwit, 0,0 g koolhydraten, 2,0 mg vitamine E, 0,020 mg vitamine B6, 2,250 g natrium, 5,625 g zout, 91 mg kalium, 22 mg magnesium, 61 mg calcium, 17 mg fosfor, 1,8 mg ijzer, 1 µg selenium, 0,23 mg koper en 0,22 mg zink.

Bron: Wikipedia

SMS

Gelukkig ontvingen we op woensdagmorgen het verlossende smsje van de KLM