Welkom Registreren  |  donderdag 19 april 2018   |  Inloggen
 

 


Van 30 juli t/m 13 augustus 2012 verbleven wij in appartementencomplex Bostonia Village in Acharavi, Corfu, Griekenland.

Dinsdag 7 augustus

Vandaag is er voor ons een autootje gereserveerd. Om 10.00u meld ik me bij de bar en daar is een dame van het verhuurbedrijf. Ze heeft een Kia Picanto klaarstaan en we vullen de papieren in. Ik had Charly gisteravond al gemeld dat als er nog een keer dag of meerdere dagen een auto beschikbaar was we die wel wilden. Hij vertelde me deze morgen dat hij het met de dame overlegd had en dat ze er misschien eentje had. Ze zou hem daarover later terugbellen. Als we naar de auto lopen vraagt de dame of het klopt dat we nog meer dagen een autootje wilden. Ik bevestig dat. ‘Maybe I have one.’, zegt ze. ‘For one day or more?’, vraagt ze. Ik zeg dat ik hem wel tot en met zondag zou willen als het kon. ‘I think I have one, yes I have one’, zegt ze. ‘I’ll bring him tomorrow ten o clock again’. Oke… eerst misschien en nu toch opeens zeker. Nou ja, vreemd, maar ik ben er wel blij mee. Nu kunnen we de laatste dagen wat meer doen en nog meer van het eiland zien.

We laden onze spulletjes in de auto en rijden weg. Ik moet even wennen aan het enorm lage aangrijpingspunt van de auto en stuif als een gek in de achteruit als ik de koppeling laat op komen. We stoppen nog even bij het appartement om wat laatste spulletjes in te laden en gaan dan op weg naar Paleokastritsa. Daar is een boot met een glazen benedenverdieping, waar je naar de kustlijn en vissen kunt kijken. Hij heet de Yellow Submarine en onderweg met de bus vanaf het vliegveld hebben we daar meerdere reclameborden voor gezien. We proberen zo goed en zo kwaad als het gaat onze route te bepalen met de kaart – oh wat wen je toch snel aan navigatie – en slingeren over de bergen richting Paleokastritsa. De meiden zingen onderweg vrolijk op de achterbank. Als we in de buurt komen herken ik de omgeving steeds meer. Op een bepaald moment moeten we stoppen voor een rood stoplicht. De weg voor ons is te smal voor 2 auto’s tegelijk en dat hebben ze opgelost met een stoplicht: eerst mag de ene kant, dan de andere. We wachten. En wachten. En wachten. Het duurt ontzettend lang. Samen met de meiden vragen we het licht om op groen te gaan, zingen het, roepen het, schreeuwen het, vragen het nog eens heel lief, één voor één, allemaal tegelijk, maar niets helpt. Uiteindelijk hebben we geen inspiratie meer op wat voor manier we het nog meer zouden kunnen vragen en zijn even stil. Dan wordt ie groen. ‘Oh, we moesten gewoon even allemaal stil zijn’, zegt Joke. Dan rijden we verder. Van al het gehobbel en gedraai over de haarspeldbochten krijgt Lotte een beetje buikpijn. Ze klaagt en piept, maar hoeft gelukkig niet over te geven.

Voor 3 euro parkeren we recht tegenover het strandje van Paleokastritsa op het grote parkeerterrein en vragen de weg naar de Yellow Submarine. De meiden gaan nog even plassen bij een restaurantje op de hoek en dan zetten we de kleine wandeltocht in naar de haven, waar de gele boot ligt. Als we er bijna zijn staat er een dame met flyers van de Yellow Submarine. Ze zegt dat hij bijna gaat vertrekken, maar dat als we snel zijn dat we nog wel mee kunnen. Ze loopt vast vooruit om ze te waarschuwen dat ze nog niet moeten vertrekken. Daarbij laat ze haar spullen, inclusief mobieltje op het muurtje liggen waar ze op zat. Ik vraag haar of ze dat niet mee moet nemen, maar ze geeft aan dat er hier nooit gestolen wordt. Oke, wat jij wil. Een eindje verder is een balietje waar ze kaartjes verkopen. De meiden mogen nog gratis mee en voor ons betalen we 10 euro per persoon. Via een walkie talkie geeft de dame aan dat wij er nog aankomen. We stappen stevig door en kunnen nog mooi mee aan boord.


De boot waarmee we onder water kunnen gaan kijken: The Yellow Submarine

Het gele gevaarte gooit de trossen los en weg zijn we. Hij vaart de haven uit en de kapitein vertelt wat over de tocht. We kunnen straks in drie groepen naar beneden alwaar je door raampjes naar de rotsen en vissen kunt kijken. Wij mogen met de eerste groep mee. Er zijn nu inderdaad visjes te zien. Het is een leuk gezicht. Niet dat er heel bijzondere rotsen of vissen te zien zijn, maar het is wel bijzonder om zo onder het wateroppervlak te kunnen kijken. We mogen best lang beneden blijven. Even verderop liggen wat Griekse beelden op de zeebodem. Maar je kunt zien dat deze gewoon uit de plaatselijke souveniershop komen.


Joke en Lotte proberen visjes te spotten als we onderin de boot zitten.

Dan is het wisseltijd en mogen wij weer naar boven en een andere groep naar beneden. Het is warm vandaag. Buiten is de temperatuur opgelopen tot 36 graden en de meiden willen graag bij Joke op schoot zitten op de boot. Arme Joke. Twee kleffe lijfjes op schoot en met z’n allen peentjes zweten. Eenmaal weer in de haven klinkt het ‘We all live in a yellow submarine’ van The Beatles uit de speakers van de boot en kunnen we van boord.

We willen graag eerst nog even iets eten en lopen daarvoor een restaurantje aan de haven in. We nemen plaats achterin met uitzicht op de haven. We krijgen een kaart, maar daarop staan eigenlijk alleen maar complete gerechten. Dat is ons iets teveel van het goeie, dus bestellen we een Apple Pie with Ice Cream van de dessertkaart. Prompt worden we weggestuurd. Of we dan maar even voorin wilden gaan zitten, want daar kon je zoet nuttigen. Hier waar wij zaten was het restaurant en daar moest je dineren. Nou ja zeg! Ik had bijna de neiging om dan alles maar te laten zitten, maar vooruit. We schuiven wel op. De taart vult enorm maar is ook erg lekker. Als het taartje op is gaan we terug naar de auto en spreken met de meiden af om naar een zandstrand te gaan. Eerst denken we aan Glyfada, The Golden Beach, waar we negen jaar geleden ook zo vaak heen geweest waren, omdat het zand daar zo mooi was. Maar dat is ook wel weer ver van het appartement en het is inmiddels al half drie. Dus besluiten we naar Agios Stefanos te gaan. In mijn geheugen kon je daar op het strand parkeren. We zetten de tocht in. Na een ruim half uur rijden begint Lotte weer te klagen over buikpijn. Maar gelukkig zijn we er bijna. Het lijkt echt een soort wagenziekte te zijn. Het slingert hier natuurlijk ook enorm en de wegen zijn daarbij ook erg hobbelig. De arme meid.

In Agios Stefanos is het even zoeken, maar als we het juiste weggetje hebben klopt het inderdaad: op het strand parkeren. Als je niet uitkijkt rij je zo over de voeten van mensen die met hun handdoekje op het strand liggen. Ik parkeer de auto op een vol strand en als we uitstappen vraagt een man of ik daar echt wil parkeren. Ik heb hem gewoon naast een rijtje andere auto’s gezet, maar zie nu ik uitstap dat dat hele rijtje dubbel geparkeerd staat. Door zo te parkeren kan een andere rij auto’s helemaal niet meer weg. Inmiddels is er op een andere plek ruimte vrij gekomen en dus verplaats ik de auto. Dan lopen we naar het strand en vlak langs het water leggen we onze handdoeken neer. De meiden hadden al bikini’s aan en hoeven dus alleen maar hun kleertjes uit te doen. Echt heel gezellig is het even niet, want de vermoeidheid slaat een beetje toe. Maar als we samen in de zee gaan staan kunnen we toch allemaal weer lachen. Zelfs Lotte vind het hier leuk om de zee in te lopen. Het wordt hier pas heel langzaam dieper en je kunt echt heel ver de zee in gaan en nog sta je maar tot je knieën in het water. We spelen wat met zand en water en na ongeveer een uurtje gaan we douchen bij een douche aan het strand en rijden we terug naar Acharavi.

Daar besluiten we te gaan eten bij de Lemon Garden. Een restaurantje met enorme citroenboomgaard erachter. Tussen de citroenbomen staan de tafeltjes opgesteld. Op één van de tafeltjes staat wat speelgoed en daarnaast nemen we plaats. De meisjes kunnen lekker spelen terwijl wij iets van de kaart uitzoeken. Ik neem een Pizza Hawaii en Joke een lekkere salade. Voor de meiden bestellen we een Gyros. Het eten is heerlijk en ondanks de enorm hete dag is het hier onder de bomen heerlijk vertoeven. Het is een gezellig plekje, alleen is de ober wat norsig. Er staat voldoende lekkers op de kaart, dus we willen hier nog wel een keertje naar terug gaan. Voor nu is het tijd om te gaan, want anders wordt het wel weer heel laat voor onze kleine meisjes.


Foto: We zitten lekker in de Lemon Garden te eten.

Als de meiden op bed liggen ga ik de auto terugbrengen naar het complex en neem twee cocktails ‘to go’ mee. Charly zegt dat als ie wat hoort van de dame van het verhuurbedrijf over een auto hij het me laat weten. Ik vertel hem dat ze me vanmorgen al verteld heeft dat ze er eentje heeft en er morgen om 10u weer zal zijn. Hij zegt dat ze het nog niet zeker wist omdat de auto wat beschadigd zou zijn en ze eerst even wilde kijken hoe ernstig dat was. Dat verklaart haar getwijfel wel. We zullen morgen zien hoe beschadigd hij echt is. We drinken onze cocktail op bed op onder het genot van een filmpje op de laptop en proberen in slaap te komen. Maar allebei hebben we daar moeite mee vanwege de enorme warmte en de zoemende muggen.


Kunnen wij niet naar de bar, dan komt de bar naar ons.

lees verder...

 

Het weer die dag

Kaart Corfu

Ligging



GoogleAds

Paleokastritsa

The Lemon Garden


Lemon Garden Restaurant & Bar
Acharavi
Corfu
49081
Greece
Tel: +30 26630 64446