Welkom Registreren  |  dinsdag 25 september 2018   |  Inloggen
 


Van 8 t/m 22 september 2003 verbleven wij in appartementencomplex Alexandros & Yannis in Dassia, Corfu, Griekenland.

Zaterdag 20 september 2003

Het is alweer zaterdag. Nog maar twee daagjes op Corfu. We zijn veel op het strand geweest de afgelopen dagen, dus is er van schrijven niet zoveel gekomen. Dinsdag besloten we naar een zandstrand te gaan. Op de kaart zagen we Glyfada-beach staan. Een groot strand vlak onder Mirtiotossa-beach. Ina was ’s morgens geweest om de nieuwe vakantiegangers van haar vaste praatje te voorzien. En toen we bij de winkel wat te eten gingen halen troffen we haar daar aan. Joke vroeg haar welk strand ze zou aanraden en zowaar was dat Glyfada-beach, ook wel The Golden Beach genaamd.

Eenmaal aangekomen blijkt daarvan niets teveel gezegd. Het is een echt zandstrand. Voor acht euro huren we twee bedden en een parasol. De zee is prachtig helder en het zand is heerlijk kiezelvrij. We vermaken ons er de hele dag lang. Het enige nadeel op dit strand zijn de wespen, maar die zitten op het hele eiland.


Glyfada: The Golden Beach... een strand met zand!

’s Avonds hadden we de afspraak staan voor een boottocht naar Corfu-stad. Om kwart over zes melden we ons netjes bij de mevrouw die ons het kaartje had verkocht. We mogen op de steiger wachten. Het is een houten steiger waaronder je het heldere water ziet. Om 18.35u komt het bootje aan. Het is een echt Grieks bootje. Nou ja, het straalt iets echts uit. Wat alleen raar is, zijn de grote boxen met muziek die erop aanwezig zijn. Als iedereen aan boord is vertrekken we. Onderweg zien we een mannetje op een ouderwets vissersbootje en vooral veel zee. Er is geen heel spectaculair uitzicht. Halverwege de tocht komt een man de kaartjes ophalen. Vreemd genoeg deden ze dit niet bij het aan boord gaan. Ik vraag me af wat ie gedaan had als we geen kaartje zouden hebben. Zo zullen we terug moeten, zonder kaartje, want die heeft hij afgenomen.

We komen aan in Corfu-stad om 19.15u. Er wordt omgeroepen dat de boot om kwart over tien terug zal varen. Voor de zekerheid wordt aan iedereen nog een bordje getoond met daarop “22.15”.

We gaan van boord in de haven en zien direct het fort. Door een klein parkje en na het oversteken van een drukke weg komen we aan in het oude centrum. Het stikt hier van de kleine winkeltjes die allerlei prullaria verkopen. De huizen hebben allemaal de karakteristieke luiken en zijn over het algemeen slecht onderhouden. Een likje verf zou geen kwaad kunnen zo hier en daar. Veel hier en veel daar. Boven de stad vliegen veel kleine vogels. Later blijken dit vleermuizen te zijn als we aan de zijkant van een huis een hele zwerm van die beestjes op hun kop zien hangen.


Het oude centrum van Corfu-stad.

We eten onder de balustrades van een groot gebouw aan een plein. Samen nemen we plaats op een bankje. Een onvriendelijke ober smeert ons een salade aan van €5,40 en zet broodjes op de rekening waar we niet om gevraagd hebben en die we bij het eten krijgen in plaats van vooraf. Tijdens het eten lijken we door het bankje heen te zakken, maar het valt mee: het bankje is langzaam naar rechts geschoven en daardoor van een trede af gegleden. Maar vooral niet om ons heen kijken naar al die kijkende mensen en gewoon verder eten. In het straatje naast ons zit een oud mannetje zelf-dansende poppetjes te verkopen. Eentje danst er midden op straat, waar het publiek omheen loopt. Het eten smaakt niet super en de aangesmeerde salade ook niet. Misschien komt dit ook wel door de vervelende ober. Als er mensen in de straat stil staan, probeert hij ze aan te spreken. Zou hij ze naar binnen willen lokken? We voelen ons niet prettig bij die vent en willen afrekenen. We hebben al besloten dat hij geen fooi krijgt. Het drinken en het eten heeft hij op twee aparte bonnetjes gezet. Samen is het 25 euro 20. Als we vragen om te betalen pakt hij de bonnetjes en kijkt ernaar. Als je naar hem kijkt hoor je de radertjes bijna gaan. Hij kijkt en kijkt. Joke en ik denken allebei geergerd: vijfentwintig twintig! Hij kijkt nog eens moeilijk en zegt dan: “twenty six twenty”. “Ik dacht het niet”, denk ik. En Joke en ik melden hem meteen dat het een euro minder is. We geven hem 30 euro en wachten op wisselgeld. Als hij om twintig cent vraagt zeg ik hem dat ik die niet heb. Zo moeilijk als ie net keek toen hij probeerde te rekenen, zo moeilijk kijkt hij nu in zijn portefeuille. Nogmaals vraagt ie om 20 cent, maar krijgt nul op zijn rekest. Uiteindelijk vindt ie het wisselgeld en vertrekken we.


Links onder de balustrades zat het restaurant met de minder vriendelijke ober.

Tijdens het eten hadden we al besloten dat we erna lekker even naar de McDonalds zouden gaan. Altijd leuk, in het buitenland een McDonalds bezoeken. Ook hier is de vriendelijkheid ver te zoeken. We eten een dubbele Cheeseburger en maken ons klaar voor de weg terug.

Onderweg lopen we weer langs kleine winkeltjes. Buiten staat van alles uitgestald. Bij één van de winkeltjes staan allemaal flesjes parfum van bekende merken: Hugo Boss, Tommy Hilfiger. Allemaal voor maar vier euro per stuk. We kunnen het niet geloven. Joke vraagt binnen of de prijs klopt. Het blijkt juist te zijn. We gaan terug en zoeken er elk twee uit. Onderweg naar de boot maakt Joke één van de verpakkingen open. Het flesje is van plastic en ziet er namaak uit. Dat is het natuurlijk ook, waarom zou ie anders zo goedkoop zijn? Er staat ook in kleine lettertjes “type” boven het merk. Ach ja, nu hebben we goedkope luchtjes voor dagelijks gebruik.

Bij de boot gaan we dit keer boven zitten. We pakken ons goed in en zijn na bijna drie kwartier terug in Dassia.

Woensdag besluiten we dat het autootje toch wel goed bevalt. We gaan eerst langs de verhuurder en plakken er nog twee dagen aan vast. Nu hebben we de auto voor vijf dagen. Tot en met vrijdag. We gaan er weer een combinatiedag van maken. Eerst iets doen en dan naar het strand. We willen het paleis van Sisi bezoeken. Vrijwel meteen rijden we de goede weg. Als het weggetje waarop we rijden drukker begint te worden besluit ik snel de auto langs de weg te zetten. Dat blijkt een goede keuze, want veel verder waren we niet gekomen. Het is één grote chaos van bussen en auto’s. En inderdaad: dit is Achilleion, het paleis van Sisi. Voor 2 keer zes euro mogen we het toegangshek passeren. Ons ticket is een ordinair kassabonnetje dat bij het hek middels een scheurtje ongeldig wordt gemaakt.

Het gebouw is prachtig. De drukte niet. Een gids is te herkennen aan een enorme kluwe mensen en niks kunnen zien van waarover hij of zij vertelt. Wij blijven er ver vandaan. We lopen snel even door het gebouw en door de tuin. Oké het is mooi, maar we zien wel meer mooie dingen op het eiland die geen zes euro kosten om ze te mogen zien.


Het vakantie-optrekje van Koningin Elisabeth.

Als de hele horde mensen door de ingang naar binnen is kunnen wij naar buiten. Lekker terug naar het autootje en op naar Glyfada beach. Heerlijk luieren op het strand.

We spelen er beach ball en hebben ditmaal ook het luchtbed meegenomen. De golven zijn te hoog om er op het bed in te dobberen, maar als je er op de goede manier op zit heb je een leuk tijdverdrijf. Als het mis gaat val je echter in het zoute water en dat kan behoorlijk prikken in je ogen.

Als de zon langzaam onder gaat besluiten we terug te gaan naar de plek waar we maandag ook al probeerden een zonsondergang te zien. Nu hebben we echter warme kleren en goede schoenen bij ons. We zetten de auto in het dorpje Afionas neer. Ditmaal lopen we over het smalle weggetje naar de taverne. Joke gaat er naar de wc terwijl ik er voor vijftig cent een flesje water koop. Dan lopen we door richting berg. En ditmaal dus ook naar de berg die een soort schiereiland vormt. Het is een hele klim langs een paadje wat volgens ons ook weleens als waterafvoer vanaf de berg kan dienen. Toch is de klim redelijk te doen en boven hebben we een prachtig uitzicht. De zon is nog fel en oranje van kleur. We zijn niet de enigen die van de zonsondergang genieten. Op de kleine vlakte boven op de berg zitten twee meisjes die in een taal spreken die op Tsjechisch lijkt. Ze maken foto’s van elkaar en bieden aan een foto van ons te maken. Uiteraard maken wij een foto van hen.


Ons plekje met uitzicht op de ondergaande zon.

Als de zon bijna de zee raakt gaat het hard. Hij lijkt er in gezogen te worden. Maar dan gebeurt er iets vreemds. We zien de onderkant weer in een dieprode kleur. Datgene waar hij in zakte was helemaal geen zee, maar een wolk. We zien nog even een donkerrode zon en besluiten dan terug te gaan, voordat we in het donker over het smalle paadje vol losse stenen moeten lopen. We eten bij de taverne met uitzicht op Agios Georgios beach. Tijdens het eten worden we omringd door kleine katjes. Drie stuks staren me aan. Ook als we even later in het donker terug rijden zien we erg veel katten langs en op de weg.

Donderdag en vrijdag waren vooral dagen aan het strand. Inmiddels ons favoriete strand Glyfada beach. Vrijdag probeerden we nog het kerkje van Pontikonissi te vinden. Dit kerkje ligt onder Corfu-stad en staat op veel ansichtkaarten. We vinden uiteindelijk het uitzicht erop en hoeven er niet dichterbij te komen. Veel meer dan een stenen muur met een torentje is het niet. Vanuit dit uitzichtpunt zien we ook het Muizeneiland. Een klein eilandje wat tussen ons uitzichtpunt en Corfu-stad ligt. Het eilandje is te bereiken met bootjes die je er voor een voor ons onbekend bedrag heen brengen. Net voor we weggaan zien we nog een vliegtuig heel laag over vliegen. We zitten vlakbij de luchthaven. Voor je gevoel kun je het vliegtuig bijna aanraken.


Het muizeneiland.

Via de haven van Corfu-stad rijden we terug naar Dassia. Daar breng ik de auto terug. Bij BP nog even voltanken. Het is echt mega-goedkoop: 74 cent voor een liter euroloodvrij.

’s Avonds gaan we bij de Chinees eten. De hele vakantie hebben we hier geen behoefte aan gehad, maar nu willen we het toch eens proberen. Donderdags hebben we bij Mythos gegeten. Een Griek die naast de Chinees zit. Deze blijkt ook eigenaar van de Chinees.

Als we de kaart voor ons krijgen wordt het wel moeilijk. Er staat alleen de titel van het gerecht en eronder in het Grieks de betekenis. De termen zijn niet precies zo als in Nederland. We bestellen “Sweet and sour pork” en “Chicken with sateh sauce”, vooraf nemen we “Spring rolls”, wat naar verwachting loempia’s blijken te zijn. De “Sweet and sour pork”, blijkt geen babi pangang maar gehaktballetjes in deeg. Maar zeker niet minder lekker. De “Chicken with sateh sauce” is meer een soort Tjap Tjoy, maar dan met een saté-smaakje. Als toetje neem ik Mixed Ice Cream en Joke neemt Warm Apple Pie With Ice Cream. We hebben weer heerlijk gegeten voor maar 35 euro. Ditmaal drinken we geen cocktail en gaan lekker terug naar het appartement.

Lees verder...

 

Het weer die dag

Kaart Corfu

Glyfada