Welkom Registreren  |  woensdag 21 november 2018   |  Inloggen
 


Van 8 t/m 22 september 2003 verbleven wij in appartementencomplex Alexandros & Yannis in Dassia, Corfu, Griekenland.

Dinsdag 16 september 2003

Gisteren was het de 15e. We hebben 1,5 jaar!!! We hebben eersgisteren een leuk autootje gezien om te huren. Een Fiat Seicento met een open dakje. We maken ons ’s morgens klaar om die voor €75,- drie dagen te huren. Maar eerst moeten we nog pinnen. De pinautomaat is ingewikkeld hier. Je moet allerlei vragen beantwoorden. Halverwege roept een vrouw dat er geen geld meer in zit. We breken de transactie af en gaan beginnen aan de tocht naar de andere pin-automaat. Die bevindt zich aan de andere kant van het dorp. We pinnen voor de komende dagen €400,-. De automaat geeft ons dat in briefjes van 20 euro, een heel pakket. Terwijl we richting die automaat liepen, zagen we twee mannen om het autootje staan, dat wij wilden huren. We vreesden dat hij nu verhuurd zou zijn als we terug zouden komen. Hij stond er nog wel, maar de mannen zaten binnen formulieren te tekenen. We hoopten dat ze een andere zouden huren.

Eergisteren waren we even gaan rondvragen wat het huren van een autootje zou kosten. Prijslijsten kennen ze hier niet. De eerste waar we het vroegen schreef er wel eentje uit voor ons. Bij de tweede zat een norse man met één of ander apparaat op zijn arm. “Do you have a pricelist?”, vraag ik. Op norse toon antwoordde de man: “I tell you”. Hij komt bepaald niet vriendelijk over.

Nu staan we weer tegenover die man. Nu wordt ie vriendelijker, omdat we iets huren bij hem. Als Joke het geld pakt en het vasthoud totdat hij het aan zal pakken, zegt hij dat ze het gewoon neer kan leggen. Het is nog nooit gebeurd dat hij geld is kwijt geraakt. Ook nu laat hij het geld op zijn bureau liggen terwijl hij met ons mee naar buiten loopt. Hij zet het autootje klaar en legt uit hoe alles werkt. Dan nemen we hem mee. We gaan eerst even terug naar het appartement om spulletjes te pakken. We pakken alles in voor het strand en gaan er dan weer vandoor. Via Ipsos rijden we over de hele noordkant van het eiland om uiteindelijk bij Sidari de auto neer te zetten.

Sidari is bekend om zijn Canal D’Amour, maar wij kunnen hem niet vinden. In een baai vinden we wel waterfietsen. Voor tien euro kun je er eentje voor een uur huren en voor twaalf euro heb je er eentje met een dakje. We willen die met het dakje om iets minder rechtstreeks in de zon te zitten. We wijzen aan welke we willen en geven de man 20 euro. Tot onze verbazing krijgen we tien euro terug. Alleen dan begrijpen we waarom. Hij begint er eentje zonder dak de zee in te duwen. We maken hem duidelijk dat we de andere willen en hij doet niet moeilijk en haalt die naar voren.

We fietsen een eind de zee in. In het begin wel spannend met de hoge golven, maar het gaat goed. Dan zien we het Canal D’Amour. Een rots waar je onderdoor kunt zwemmen. Hij is langer dan we verwacht hadden en na de enge verhalen over zeeegels die Ina vertelde, besluiten we er maar niet onderdoor te gaan. Ook al is het dan precies 1,5 jaar geleden dat we verkering kregen en zou het heel mooi zijn. We zijn te schijterig en bovendien hebben wij alle vertrouwen in de eeuwige liefde en hebben daar de legende van er onderdoor zwemmen niet voor nodig.

Joke zont nog even terwijl we heerlijk dobberen op zee. Voor je het weet is het uur voorbij en moeten we alweer terug. We besluiten meteen met het autootje een eindje verder te gaan. We slingeren en rijden op gevoel. Dan komen we precies op het strand uit. Je kunt er zelfs op het strand parkeren. Hier drinken we wat en spelen beachball.


Ons gehuurde autootje midden op het strand geparkeerd.

Het wordt langzaam later en we willen graag de zon onder zien gaan. Hier kan dat niet. Op de kaart zien we een weggetje die uiteindelijk in een voetpad uitkomt. Daar willen we heen. Dat voetpad leidt naar een schiereiland van waaraf we de zon onder moeten kunnen zien gaan.

We komen uiteindelijk bij dat weggetje terecht. Zolang het doorloopt blijven we het volgen. Het komt uit in het dorpje Afionas. Een prachtig dorpje. Je mag er alleen niet parkeren. Een nog kleiner weggetje heeft met witte letters “FREE PARKING” op de grond geschreven staan. We rijden er in. Het is heel smal. Tussen een rots en een hek passen we maar net met ons autootje. We parkeren op de parkeerplaats van een taverne. Daar eten we een dikke hamburger, op Griekse wijze bereid. Daarna lopen we richting het dorpje. Prachtige kleine portiekjes en een volledig bestraat paadje. Dan komen we op het pad dat naar het schiereilandje leidt. Alleen begeeft op dat moment Jokes slipper het. We blijven dus maar hier zitten. Er zijn hier teveel kleine steentjes om op blote voeten verder te gaan.


Afionas was echt een ansichtkaarten-dorpje.

De zon hebben we niet onder zien gaan. Er waren wolkjes die de zon bedekten en het werd ook wel wat fris. Dus hebben we besloten om maar voor zonsondergang terug naar het appartement te gaan.

Lees verder...

 

Het weer die dag

Kaart Corfu

Sidari